هر شب برای من دو سه ـ رویا می آوری

خورشیدی و ستاره به دنیا می آوری!

با یک پیاله آب خوش و چند پُک هوا

مثل گذشته، حال مرا جا می آوری

تنها معلّمی تو که از این همه کتاب

زنگ حساب دفتر انشا می آوری!

در آیة نخست اشارات هر شبت

«والّیل» را به خاطر لیلا می آوری!

گاهی مرا که در دل تو جا نداشتم

می خوانی و بهانه ی بی جا می آوری!

با این که با اشاره به خشکیدن درخت

در بین وعده های خود «امّا» می آوری

من کودکانه منتظر سیب هستم و

هر شب دلم خوش است که فردا می آوری !

گلی ازباغچه چشم توچیدن هرروز
خنده راروی لب نازتو دیدن هرروز

پرپربال زدنهای دوتا پروانه
ازنفسهای مدام تو شنیدن هرروز

دست تنهای مرابازبگیری دردست
وزسر اینهمه دیوار پریدن هرروز

زیرباران خدا بازمن وتوتنها
تاهمان دورترین نقطه دویدن هرروز

جان شیرینی ومن آه سراپا آغوش
دربرت با همه احساس کشیدن هرروز

ای همه فال من ازدفترحافظ هرشب
غزلم غیر تو شعری نگزیدن هرروز

من چه بی تاب تورا مثل نفس میخواهم
وتو مشتاق ترازمن به رسیدن هرروز

شيرينیی لبان تو فرهادی آورد

دلخواهی آنقدر که غمت شادی آورد

جز عشق ِ دلنشين تو، کارام جان ماست،

دامی نديدهايم که آزادی آورد.

دل را خراب کرد و به گنج هنر رسيد:

عشق خرابکار تو آبادی آورد.

مقبول باد عُذر کمندافکنان عشق:

چشم غزال رغبت صيّادی آورد.

کز عشق ورز و مست نمیخواهدم خدای،

باری، چرا جمال پریزادی آورد؟

ای جان سرابنوش نگاهت! بگو دلم

رو با کدام سوی در اين وادی آورد؟

کوه غمت به تيشهی جان میکند دلم

شيرينیی لبان تو فرهادی آورد.

فواره وار، سربه هوايي و سربه زير

چون تلخي شراب، دل آزار و دلپذير

ماهی تویی و آب؛ من و تنگ؛ روزگار

من در حصار تُنگ و تو در مشت من اسير

پلک مرا برای تماشای خود ببند

ای ردپای گمشده باد در کویر

ای مرگ می رسی به من اما چقدر زود

ای عشق می رسم به تو اما چقدر دیر

مرداب زندگي همه را غرق مي كند

اي عشق همّتي كن و دست مرا بگير

چشم انتظار حادثه اي ناگهان مباش

با مرگ زندگي كن و با زندگي بمير

ديرگاهی است دلم شوق پريدن دارد!!!

 بايد اين پنجره را باز کنم

گرچه ره ناهموار، آسمان تاريک است

 وکسی با من نيست

در دلم حس غريبی است که گاهی با من سر دعوادارد

بايد اين پنجره را باز کنم

من به ديدار کسی خواهم رفت

که به گل عطر و طراوت بخشيد

و به من

مهربانی ها را

بايد اين پنجره را باز کنم...

پدرم نیمه شب احساسِ پشیمانی کرد

جای آن قوچ مرا برده وُ قربانی کرد

طرحِ این توطئه را هر دو کشیدند، خدا 

سَرِ من با پدرم وعده ی پنهانی کرد

مادرم گریه نمی کرد ولی چشمانش 

برکه ی ذهنِ مرا غرقِ پریشانی کرد 

تیغ با حنجره ام فاصله ای اندک داشت 

خونِ من فاجعه را این همه طولانی کرد

بر لباسِ پدرم لکه ی خون بود و خدا 

آسمان را سَرِ این مسئله بارانی کرد 

خونِ من شسته نمی شد، همه می دانستند 

باد این شایعه را بُرد و خیابانی کرد

شب به هم دستیِ یعقوب، خدا یوسف را 

از تَهِ چاه درآورده و زندانی کرد 

و خدا نقشه کشید و پسرِ خود را نوح 

غرقِ امواجِ هراس آورِ طوفانی کرد

مرگِ مغمومِ سیاووش به دستورِ پدر  

اولین مرثیه را تعزیه گردانی کرد

آرزوی پدران کُشتنِ فرزندان است 

رستم این فاجعه را کاملاً ایرانی کرد

 "کورش کیانی"

امشب به قصه ی دل من گوش می کنی 
                       فردا مرا چو قصه فراموش می کنی 
 این در همیشه در صدف روزگار نیست 
                      می گویمت ولی توکجا گوش می کنی 
 دستم نمی رسد که در آغوش گیرمت 
                      ای ماه با که دست در آغوش می کنی 
در ساغر تو چیست که با جرعه ی نخست 
                     هشیار و مست را همه مدهوش می کنی 
 می جوش می زند به دل خم بیا ببین 
                     یادی اگر ز خون سیاووش می کنی 
 گر گوش می کنی سخنی خوش بگویمت 
                    بهتر ز گوهری که تو در گوش می کنی 
 جام جهان ز خون دل عاشقان پر است 
                    حرمت نگاه دار اگرش نوش می کنی
سایه چو شمع شعله در افکنده ای به جمع 
                    زین داستان که با لب خاموش می کنی

یک نقطه بیش فرق رحیم و رجیم نیست

از نردبان خیالی، 

بالا می روم 

گاهی هم

 داستان تیمور را،

 تکرار می کنم

 همین که به خود می آیم

 می بینم دستم به سقف همین خانه هم نمی رسد

 نمی شود از من ستاره نخواهی؟

زیر خاکستر ذهنم باقی ست

 یار چو از دیده برفت